De arbeidsmarkt staat al lange tijd onder druk en dus is er in de afgelopen jaren een sterke toename van initiatieven, programma’s en samenwerkingen. Werkgevers, onderwijsinstellingen, overheden en brancheorganisaties zetten zich in om oplossingen te ontwikkelen voor instroom, scholing, om- en bijscholing en arbeidsproductiviteit. Die inzet is waardevol en laat betrokkenheid zien, maar heeft geleid tot een nieuw probleem: het landschap is onoverzichtelijk geworden.
Zowel werkgevers als onderwijsinstellingen zijn het overzicht kwijt. Werkgevers zien een veelheid aan projecten, loketten en regelingen, ieder met een eigen doelgroep, schaal en aanpak. Door de dagelijkse druk van personeelstekorten ontbreekt vaak de tijd om uit te zoeken wat waar te vinden is en welk initiatief past bij hun vraag. Het gevolg is dat kansen onbenut blijven en samenwerkingen vaak niet verder komen dan een eerste verkenning.
Ook onderwijsinstellingen ervaren deze versnippering. Zij nemen deel aan meerdere samenwerkingen tegelijk en het wordt steeds lastiger om keuzes te maken, prioriteit aan te brengen en structurele partnerschappen op te bouwen die verder gaan dan tijdelijke projecten of pilots.
Daarbij komt dat onderwijs en bedrijfsleven vanuit verschillende logica’s werken. Onderwijs redeneert vanuit leerdoelen, kwalificaties en opleidingsroutes; werkgevers denken in inzetbaarheid, productiviteit en continuïteit. Beide perspectieven zijn legitiem, maar sluiten niet vanzelf op elkaar aan. In combinatie met de veelheid aan initiatieven maakt dit samenwerking complex, tijdrovend en soms frustrerend voor alle betrokken partijen. Het probleem zit daarbij niet in onwil.
Dus horen wij steeds vaker de oproep: laten we niet weer iets nieuws oprichten. Er is de afgelopen jaren al zoveel opgezet en ontstaan dat een nieuw project of weer een tijdelijke pilot weinig extra bijdraagt aan een structurele verbetering van de arbeidsmarkt. Wat helpt is overzicht, samenhang, synergie en het opschalen van wat werkt. Geen nieuwe bomen, maar een goede route door het bos.
Dat betekent dat je eerst goed kijkt: wat speelt er al in de regio? Welke initiatieven werken goed? Wat kan er beter? Hoe verbinden we bestaande initiatieven, waar kunnen die versterkt worden en waar zijn ze mogelijk op te schalen? Door te kijken naar wat werkt en dat duurzaam te organiseren, kun je actief versnippering tegengaan.
In onze visie heeft juist nu die verbindende rol de grootste meerwaarde voor de arbeidsmarkt. Door programma’s, pilots en initiatieven bij elkaar te brengen, ontstaat ruimte voor effectieve samenwerking. Alleen zo bouwen we aan een arbeidsmarkt die wendbaar, overzichtelijk en toekomstbestendig is en waarin oplossingen niet tijdelijk zijn, maar blijvend impact maken.
Ook op zoek naar een verbindende route op de arbeidsmarkt? Ik praat graag met je verder.
